‘She hangs brightly?’
In de zomer van 2005 schreef Frans (Brinkman), een vriend die al vele jaren in Targoviste woont, mij een eerste regel (niet meteen de) van zijn roman. Visueel een intrigerend beeld. Op welke verdieping woont ze? Wie is ze? Een levensvervulling? Wat beweegt haar? Zoekt ze iemand? Is ze intelligent, gelukkig?
Frans: “Naast haar moeder leek ze best slank. Geïsoleerd dus objectief was ze van een verpletterende omvang. Ze had groenblauwe ogen, zoals die uitsluitend op de Balkan voorkomen of, beter gezegd, in Roemenië en daar alleen nog in de hoofdstad Boekarest of, preciezer, alleen in Strada Tutunari. Daar hadden ze een naam. Ze brandden naast geblondeerd blond. Zij zat daar op haar balkon als Gods levensvervulling in één geheel. Ze keek uit op een neonreclame die Life is a game aan en uitfloepte.”
Strada Tutunari? Woont Frans in zo’n inspirerende omgeving? Want waar Life is a game flikkert, daar gebeurt vast meer. Heeft hij nooit verteld. Maar goed, die zin staat er. Ik schreef hem regelmatig, moedigde hem aan, informeerde naar het vervolg, en naar de maanden verstreken, bleek het decor te vorderen. Op die eerste zin mailde ik onmiddellijk een denkbeeldige tweede want mijn nieuwsgierigheid was gewekt.
Marius: “Niet dat ze zich heerseres voelde. Neen, ze was zich van geen bedoeling bewust. Ze zat daar in het volle pond en in een luchtig hemd. Haar over de railing wegvliedende gedachten zijn niet te doorgronden, maar haar verschijning, haar blik, is betoverend. ‘Ik maak je gedachten wel’, dacht Frans.”
Dat heeft hij gedaan, maar daarover spoedig meer.
[Een balkondame vond ik niet, wel een fraaie maar te gewaagde foto van Olivia Gay. ‘Nog niet te doorgronden’ ook, en daarom een figurant van Jan Saudek.]
5 opmerkingen:
Het duurde even en het werd een beetje anders: "Naast haar moeder leek ze slank maar geïsoleerd had ze een flinke omvang. Haar groenige ogen kwamen volgens haar alleen in Roemenië voor. Vanaf haar balkon kon ze het land aardig overzien. Op het raakpunt van de wijken Rahova en Sebastian in Boekarest hadden die ogen een naam: Floor. Ze keek uit op een neonreclame met ‘Life is a game’, die aan- en uitfloepte in de hete nacht. De temperatuur zou niet beneden de dertig graden komen. Zo langzaam als mensen hier gewoonlijk dachten, liepen ze nu ook. Rag scheidde hen van gewelddadigheid. Haar maakte niemand wat wijs."
En zo gaat de vertelling door tot Floor, door drank, hitte en woede bevangen, het verkeer op het raakpunt ontregelt. Zoals je weet verkeert ze in goed gezelschap: een opa vertelt zijn kleindochter van 1,5 over de hardheid van de wereld en zijn neerslachtigheid daarbij, een groepje Nederlanders verkeert in een lichte identiteitscrisis betreffende hun vormingswerk op het Roemeense platteland en een welgestelde hoogopgeleide Nederlandse jonge vrouw legt het aan met een Zigeunerjongen.
Van allen heb ik een beetje, allen ben ik een beetje. Maar wie van de vier is de meeste?
Ja, ik heb de verhalen in concept gezien, kostelijk Frans - maar ik wacht tot ik de vier vertellingen in handen heb. Wie nu al benieuwd is, 'klikt' op je naam.
Na het intieme zwart met kunst & kleur valt zo'n hardwit comment wel rauw op m'n dak - is daar niks aan te doen?
Hoop dat het in het echt dan toch heel erg meevalt. Heb je het boek al in huis?
Dag Marius,
Dinsdag rijdt de bestelwagen voor met duizenden verhalen. Ik heb ze gelezen, nu het publiek nog!
Met hartelijke groet, Frans
Een reactie posten