De ziel verkeert in verlangen. De ziel is een druk bewoond eilandVaak kijkt ‘het verlangen’ (ver) vooruit. Zijn het dromen, is het de hoop? Een reikhalzend uitzien naar het onvervulde, naar een weerzien, naar het einde van een periode. Een verlangen naar wat in 't verschiet ligt, een plan, een belofte, een reis. Het verlangen naar een ander ademhalen. Soms kijkt ‘het’ terug, dan noemen we het heimwee. De ene keer naar nog dichtbij, maar soms ook naar een lang vervlogen tijd. Een jaar of tien geleden leek het een poosje of iedereen terugverlangde naar de tijd van Archie Bunker, de tijd van Jan Modaal, van de ‘hokjesgeest’. Het is de duidelijkheid, de structuur, de samenhang maar ook de onafhankelijkheid, het houvast dat we wensen, niet de chaos of de willekeur. Niet de onrechtvaardigheid, niet het ongeluk.
Het verlangen verdwijnt nooit. Niet alleen keert het bij elke generatie terug – zoals voor de jongeren van nu het heden straks ‘vroeger’ is en de jaren vijftig in het geheugen totaal zullen zijn vervaagd, het herhaalt zich ook onophoudelijk in ons eigen leven, kalm of brandend.
Als ‘terugblik’ is het verlangen, als het de jas aan heeft van terug willen naar ‘die’ tijd, dikwijls dwaas en zinloos. Maar als het zich kleedt als herinnering, veelal waard om gekoesterd te worden. Troost, dankbaarheid – en in tal van andere mogelijke symbolen voor persoonlijke momenten en monumenten.
Heimwee naar een vroeger moment, naar een gouden nacht, naar een jaargetijde – naar vroeger dat onherroepelijk verloren is, naar alles wat zo mooi begon maar naar de verdoemenis is. Verlangen, altijd voegt zich wel iets ervan tussenbeide. Een verlangen naar gezondheid, naar aandacht, erkenning of liefde, naar levendigheid, naar opwinding of heftigheden (ongeremdheden ook?), naar verstrooiing of plezier, naar het goede, de heelheid, naar rust, behaaglijkheid of stilte, naar geborgenheid, naar tederheid, naar schoonheid, naar bloei en volheid, naar vernieuwing en fantasie, naar perspectief, naar waarheid, naar verboden vruchten, naar het ultieme. Naar dromen en naar genot, naar warmte. Naar verlossing. Naar welstand? Naar onsterfelijkheid ook?, neen, dat niet, maar iets toevoegen aan de schepping, dat weer wel, - maar alles heeft een onverbiddelijk einde, niet alles op aarde, maar wel het individuele verlangen. Als het tijd is, sterven we.
[Afbeelding: “La création”, door wie gemaakt mij helaas ditmaal onbekend. Voor mij de ziel waarin de tijd als een klepel slingert.]
14 opmerkingen:
In mijn ogen is het verlangen als een levensvonk. Broodnodig om het spel van het leven mee te kunnen spelen.
het verlangen is gemaakt door de Eeuwige die ons geschapen heeft, denk ik dan, Marius.En wat is dat mooi beschreven en uitgelegd een tekst om uit te printen.verras je ons nog eens vaker met zoiets?ik wens je een dag met een vervuld verlangen hoor.
Ik verlang momenteel naar mijn vakantie, die per morgen ingaat
Wat heb je dat weer prachtig verwoord... Erg mooi. Hoe het verlangen is gemaakt, dat weet ik niet. Ik wens je, net als Novelle, een dag vol vervuld verlangen!
Fijne dag,
groetjes, S.S.
Verlangen kan ook pijnlijk zijn, ook al is dat dwaas en zinloos... net als dat verlangen zelf. Wat voorbij is, is voorbij. Lastig om rationeel te denken als je dit soort verlangens hebt.
Gelukkig zijn er vele soorten verlangens, ook verlangens die een blij gevoel geven. Zo blijft het wat in evenwicht :-)
Verlangen is een belangrijk iets voor mensen denk ik! Het houdt je gaande. Tenminste wel voor mij. Wanneer ik naar iets verlang dan zet zich dat in mijn hoofd en daarna laat ik het rustig op me afkomen en tot nu , o wonder kwamen bijna al mijn verlangens uit. Eigenlijk zonder dat ik er iets voor doe. Natuurlijk heb je niet alles in de hand qua gezondheid en dergelijke maar denk aan iets wat je graag wilt en echt het gaat gebeuren als je de tijd neemt.
Het spreekt me echt aan wat je hier geschreven hebt Marius !
Alleen met mijn lijn lukt het niet omdat het verlangen naar iets lekkers bij de koffie altijd te groot is :):)
Nu vraag ik me toch iets af. Jij hebt steeds onderaan je logjes bronvermeldingen staan. Dat impliceert dus, zover mij bekend, dat de tekst door iemand anders geschreven is en jij doorgeefluik bent naar de rest van de wereld, dus deze prachtige teksten met ons deelt. Maar nu zie ik steeds weer iedereen reageren alsof jij dit zelf geschreven hebt... Ik snap het niet meer. Schrijf je het wel zelf, maar n.a.v. ofwel geïnspireerd door deze of gene die onderaan als bron staat? Of toch het eerste geval? Opheldering gewenst! :)
Prachtig stuk overigens. Verlangen naar het verlangen, ook dat maakt er deel van uit.
wat een heerlijk geschreven stuk over verlangen marius..
een mens zonder enig verlangen.... zou die bestaan.. nee, ik denk het niet hé.
mooi geschreven...
ik bewaar het :-)
dank je wel
groetjes
klaproos
@ Wenz: maar natuurlijk schrijf ik alles zelf. De bronvermelding geldt altijd de afbeelding (!) en als ik anderen citeer zal ik dat immer vermelden.
Ok! Kan ik weer met een gerust hart verder verdwalen in je logs. :)
ah, het verlangen : is als emotie intenser dan de vervulling ervan, zo zegt men, en dat zou een troost kunnen zijn ;-)
Prachtig bewerkte knoest, erg mooi.
Liedje der Ziel.
Voor Els.
Soms eenzaam
maar nooit alleen
ik hou van de stilte.
In de diepte van onze ziel
zijn alle dingen
tot een eenheid gekomen.
Het weten van de Dag
geeft je Nacht haar melodie.
De rots zingt
zijn lied van de Ruimte
tezamen met
de kabbelende beek.
Al wat veraf leek
voel je dan
als een Nabijheid.
Het verlangen van de bloem
om haar geuren
te geven
is gelijk aan
jouw verlangen.
De takken van de boom
reiken naar de hemel
omdat de wortels
in je aarde
de voeding geven.
Je hemel en je aarde
zijn een geheel
in de diepte van je ziel..
Geen zee te groot
en geen beek te klein.
Iedere kleine beweging
in je gevoelsleven
is als een zucht
van de Grote Ademtocht.
Onafscheidelijk
zijn alle dingen
in harmonie met elkaar.
Door de diepte in je ziel
ga je zingen
gelijk de golfjes
in je meer van verlangen.
Als de Ziel gaat zingen
luisteren zelfs
de nachtegalen
in volle verwondering.
Het is dan gedaan
met je lust tot verstrooiing.
Want je hebt
de Taal van je Stilte
mogen ontdekken.
Zowel in je Dag
als in je Nacht.
En in de Oneindige Stilte
hoor je de liefdeskoren
uit duizend kelen.
Dan kust je kleine ziel
de Grote Ziel
van alle Leven.
In Stilte.(Theo)
Natuurlijk schrijf ji al je teksten zélf, wie zou daar over durven twijfelen? Daarom ook dat je zo'n boeiend blog hebt ...
Wat ben ik blij dat ik een mens ben en kan verlangen tot het einde.
Je hebt alweer een glimlach op mijn gezicht getoverd Marius, dank je.
Kijk, boeddha had daar wel een remedie voor. Als je zijn leer volgt dan kan het verlangen worden gedoofd en daarmee het lijden worden opgeheven ten einde nirvana deelachtig te worden. Zo niet dan zullen we lang in Samsara dwalen...
Een reactie posten