Bezinning
O gij Slangenburg,
O gij Slangenburg,
mijn oase in elk jaargetij,
strek je armen naar mij uit
en sluit mij in de kerker
van de rust, de lach, de mildheid,
de genade.
O gij Slangenburg,
een huis van bekommernis
buiten deze wereld,
hier vlakbij, ik en de herinnering
op een eiland vol boeken,
wat zijn je handen ver.
O gij Slangenburg,
uw tijd komt in mijn ziel
alsof ik de stilte al ruik, spreek in mij,
wanneer de wind keert, zal ik, de dwaas,
het eiland verlaten, zal ik wegvloeien
uit alle lawaai en even weer thuis zijn
waar ik woon.
[100 woorden. © Marius Nuy, In: De wind waait de tijd als zandkorrels weg. Gedichten uit mijn gedachten.
Eerder schreef ik hierover op 29 november 2006.
Informatie over Slangenburg onder de link Bezinning, of zie 10 november.
Afbeelding: “Contemplation” van Wout Wachtmeester.]
12 opmerkingen:
Heb je dat zelf geschreven ? Je bent een kunstenaar Marius !
Julia, dank je - maar je weet, ik schrijf alles zelf.
Mooi!
Dit is een heel goed gedicht Marius!
*meteen maar vragen*
Wanneer sta je op de planken? :)
Een prachtig gedicht. Je schreef het eerder, heb je de laatste strofe onlangs toegevoegd?
"Thuis zijn waar je woont", je hebt mij dat een paar keer geschreven. Het is een mooie zin. Vijf korte woorden om over na te denken.
Ah... Klinkt als (bijna) thuiskomen.
En gelijk door GobboE gespot voor "Dichter bij huis"
Plek om tot bezinning te komen is eigenlijk ook waar je je thuis voelt.
Heel erg mooi!
Klinkt mooi en 'k heb mijn best gedaan, maar ik versta het niet direct (de kerker, het huis van bekommernis, maar toch een oase ...) (let op : hiermee zeg ik in het geheel niets over uw capaciteiten, alleen iets over de beperkingen van mijn begrijpen)
Een heel mooi gedicht, inderdaad, maar wel een beetje raadselachtig, al komt dat wellicht omdat de lezer niet helemaal kan bevroeden wat die Slangenburg in jouw leven betekent.
Even weer thuis zijn waar ik woon...
Ik sluit me aan bij Gerhard.
Een zin om verder over na te denken.
De afbeelding voel ik als heel kil aan. In de vorige stukjes zijn er ook afbeeldingen die ik zo aanvoel.
Het meer rode schilderij van 8 maart voelde voor mij weer warm aan.
Wat een prachtig gedicht Marius. Ik word er stil van!
Jij bent bovendien nog een goed dichter ook! Maar misschien had ik wel niet anders verwacht van een woordkunstenaar zoals jij...
In je vorige stukjes zitten grasduinen Marius, en nu gezien dat je schreef over Slangenburg en Mette die zei : Thuis ? je bedoelt de plaats waar ik woon ?
Zou ze echt nooit een warm thuisgevoel ervaren hebben ? Het blijft wellicht een mysterie.
Een reactie posten