Whisperings of the Soul. Een weblog over de hobbelige, onvoorspelbare weg naar ouderdom.

“Lachwekkende liefde”
On the road to the unusual

Joop, een slanke gespierde vijftiger, kaal hoofd, getatoeëerde armen en een verteller die goud waard is, is trainer bij het kickboksen en na afloop drinkt hij met de jongens een colaatje. (Hij is schilder, voorkomend en buitengewoon aardig, en had al eerder tijdens de koffie verteld dat hij deze zomer met zijn dochter en het gezin van zijn zus een week op vakantie gaat.)
“Nou, het was me weer wat gisteravond. Man wat heb ik er nu al schik in om naar Ibiza te gaan zeg. Vroeg een van de jongens, Boy, ‘hoorde ik het goed, ga je naar Ibiza? Wat ga je daar doen?’”
“Vijverdrijven”, zei Joop, “wat dacht je dan” en hij strekte zich in gedachten al koesterend naar achteren.
“Dan heb ik nog wel een mooi luchtbed voor je”, zei Boy, die overdag in een eroticashop werkt. Een opblaaspop, altijd het mondje van verbazing open. Lola. Als hij speciale wensen had, bijvoorbeeld een flinke of een Surinaamse, dan moest hij het maar zeggen. “Nee, geen bruine”, had Joop gezegd, “maar ik moet wel goed kunnen liggen.” Hij keek met een behaaglijke grimas en klapte van plezier eens op zijn bovenbeen. “Zie je het al voor je?”
“Ja, dat kan ik me wel voor de geest halen Joop, maar je haalt het niet in je hoofd het werkelijk te doen. Zie jíj het al voor je, Lola onder de arm, vijverdrijven!?”
“Néé? Geef mij je emailadres en ik stuur je eind juni de foto’s. M’n zwager, oh, die komt niet meer bij man van het lachen, mijn zus zal het wel niet zo waarderen. Ik zeg gewoon de avond ervoor dat ‘het liefde op het eerste gezicht was en dat ik ‘r morgen mee naar het strand neem’, ja, zo zal het gaan. Ja, heus wel.”
“Je bent de grootste mafkees die ik ken, de eerste misschien die zoiets flikt. Lig je op je buik in het water, zó, je droom wordt werkelijkheid.”
“Leuk toch! Ik leg haar ook gewoon naast me op een handdoek, glaasje limonade in haar mond. Daar lig ik dan, vette zonnebril op. Lola ook tevree.”
Het was een kostelijk halfuurtje van de week. Niks geen platheid, maar het eenvoudigste plezier, en iedereen die het meemaakt, zal, fronsend of niet, in een deuk liggen. Ik benijd hem om de aanstekelijke lach, de humor die ik liever heb dan mijn ernst.
[Afbeelding: “Naked man” (enjoying beachlife) by Gary GDFpro, hoewel de signering een andere naam doet vermoeden.]