Moeder die in kindschap sterft, maar moeder blijft
Een indrukwekkende impressie van een zoon die van ver komt (soms schrijft als iemand die ook leeft in een tijd van ver, maar nu niet) en luistert naar zijn moeder die ver heen raakt, Moeder of kind van Antoine Bodar (1944), een sympathiek en begaafd priester – wat hij als zesjarig jongetje al wilde worden - met een even opmerkelijk karakter als levensloop, een estheet bij uitnemendheid, een man met een controversieel imago maar evengoed een man die in heel rustige en ontroerende en sobere taal over het ouderschap schrijft.
Hij schetst vooral het almaar frêler wordende portret van zijn dementerende moeder. Een liefdevolle hommage, - totaal onvergelijkbaar, maar en toch enigermate weer wel, althans ik moest er aan denken dat ik rond de eeuwwisseling het veel uitvoeriger boek las van Kees van Kooten, Annie (Bezige Bij, 2000).
Het boekje van Bodar is voorts een wel heel korte étude in presentie, waardoor ik geregeld dacht aan die andere A.B., Andries Baart, hoogleraar aan dezelfde universiteit als deze A.B. “Luisteren is de ander volgend toehoren en zo meedenkend de aandacht gericht houden. Wat is meer vernederend dan de ander ‘maar’ te laten praten en wat is meer hoogachtend dan de ander betrokken toe te horen.” En Baart kwam vanzelf in mij op vanwege zijn sublieme essay Aandacht (Lemma, 2004).
Hij schrijft erg kort maar behartenswaardig over zorg en verzorgers, in een stijl die bezield is door het besef waarover het gaat wanneer ouderen buiten eigen benul veranderen, mensen de macht over hun leven gaan verliezen. “In het zorgberoep trilt de zorgroeping mee.”
In een bijgevoegde CD leest Antoine Bodar zijn boek voor; boek en luisterboek, ik wil het graag luidkeels aanbevelen.
[© MN, “Elk mens een verhaal”. Foto is van Klaas Koppe. Een fraaie gebonden uitgave van “Moeder of kind” – De HoorSpelFabriek, in samenwerking met uitgeverij Maarten Muntinga, 31 pag., € 14,95.]
Een indrukwekkende impressie van een zoon die van ver komt (soms schrijft als iemand die ook leeft in een tijd van ver, maar nu niet) en luistert naar zijn moeder die ver heen raakt, Moeder of kind van Antoine Bodar (1944), een sympathiek en begaafd priester – wat hij als zesjarig jongetje al wilde worden - met een even opmerkelijk karakter als levensloop, een estheet bij uitnemendheid, een man met een controversieel imago maar evengoed een man die in heel rustige en ontroerende en sobere taal over het ouderschap schrijft.
Hij schetst vooral het almaar frêler wordende portret van zijn dementerende moeder. Een liefdevolle hommage, - totaal onvergelijkbaar, maar en toch enigermate weer wel, althans ik moest er aan denken dat ik rond de eeuwwisseling het veel uitvoeriger boek las van Kees van Kooten, Annie (Bezige Bij, 2000).
Het boekje van Bodar is voorts een wel heel korte étude in presentie, waardoor ik geregeld dacht aan die andere A.B., Andries Baart, hoogleraar aan dezelfde universiteit als deze A.B. “Luisteren is de ander volgend toehoren en zo meedenkend de aandacht gericht houden. Wat is meer vernederend dan de ander ‘maar’ te laten praten en wat is meer hoogachtend dan de ander betrokken toe te horen.” En Baart kwam vanzelf in mij op vanwege zijn sublieme essay Aandacht (Lemma, 2004).
Hij schrijft erg kort maar behartenswaardig over zorg en verzorgers, in een stijl die bezield is door het besef waarover het gaat wanneer ouderen buiten eigen benul veranderen, mensen de macht over hun leven gaan verliezen. “In het zorgberoep trilt de zorgroeping mee.”
In een bijgevoegde CD leest Antoine Bodar zijn boek voor; boek en luisterboek, ik wil het graag luidkeels aanbevelen.
[© MN, “Elk mens een verhaal”. Foto is van Klaas Koppe. Een fraaie gebonden uitgave van “Moeder of kind” – De HoorSpelFabriek, in samenwerking met uitgeverij Maarten Muntinga, 31 pag., € 14,95.]
11 opmerkingen:
het lijkt me zo vreselijk, om mee te maken. heb er tot nu toe nog niet dichtbij gestaan, maar die tijd kan altijd nog komen... voor nu geniet ik nog maar even van m'n mamsie met d'r olifantengeheugen ; )
"In het zorgberoep trilt de zorgroeping mee". Zou het wel zo zijn ? Ja, hoedje af voor veel professionelen in de 'geïnstitutionaliseerde' zorg, maar soms ook helemaal bedroevend hoe het daar "maar" kan. Hetzelfde voor de thuiszorg.
Eigenlijk...droom ik van een wereld met mensen die allemaal hun zorgsnaar laten trillen en vooral dicht bij zichzelf, hun familie , hun naaste omgeving en dat daar de middelen meer voor vrijgemaakt worden. Maar dat zal wel utopie blijven.
Verder loop ik achterop, er blijft nog vanalles hangen van je logje van gisteren en de reacties van I & E. Stof tot nadenken.
Heel spijtig Marius, dat jij veel hebt moeten inleveren door je beroerte, maar wél héél blij dat je heldere denken niet is aangetast !
Ps Wil je deze anecdote niet onthouden: vriendin A's moeder had Alzheimer. Bleef zo lang mogelijk thuis bij A. Ik ging op bezoek en ze stonden beiden touwtje te springen en hadden zó'n plezier.
Dat is wat mijn hart treft. A. vond met veel empathie de manieren om met haar "veranderde" ma om te gaan. Leefde bij en mee.
Spijtig dat het grote grote uitzonderingen zijn.
Nog vergeten : K's pa kreeg speelgoedgeld en was gerust. Vond ik ook treffend.
Ik zag hem laatst op televisie en het sprak me erg aan . Mijn moeder gaat geestelijk erg achteruit en ik zit er dus midden in . Ga alle dagen even naar haar toe en dan vertel ik haar mijn belevenissen en daar geniet ze nog wel van . Kan haar nu nog een beetje verwennen !
mijn ouders leven niet meer,
ze waren tot op hun sterfdag prima van memory, maar ik ken mensen die heel erg vergeetachteig werden, vreselijk voro de ouders maar ook de kinderen marius,
groetjes
klaproos
mijn ouders leven niet meer,
ze waren tot op hun sterfdag prima van memory, maar ik ken mensen die heel erg vergeetachteig werden, vreselijk voro de ouders maar ook de kinderen marius,
groetjes
klaproos
Laatst was bij Nova op tv iets over de uitvoering en bezuinigingen in de zorg.
Tja..Tijd nemen is er vaak niet meer bij, wat jammer is, en zo belangerijk!
Begrip en serieus nemen is juist iets wat op lange termijn goed werkt.Er is geen geld voor .. maar de medicatie en de gevolgen van onrust is vaak bestrijdend en niet preventief, kost óók geld, en mogenlijk nog meer tijd.
Zinvolle tijdsbesteding voor de mensen zelf is zo goed als weggesaneerd, daarintegen neemt de onrust toe..
Ook al zijn mensen dementerend en in hun verzonken ik, dan nog zijn er mogenlijkheden tot nonverbale communicatie in de vorm van een knipoog of een kleine aanraking, oogcontact dat rustig maakt.
Ik heb ook bewondering voor de familie die langskomt dagenlijks om te helpen bij de zorg... daar is ook winst en meewaarde te behalen.
In de praktijk merkte ik dat ze vaak als bemoeizuchtige pottenkijkers werden gezien..
Ergens is dat ook logisch en begrijpelijk veroorzaakt door angst en onvrede van beide kanten.
Je wilt je vader/moeder/partner graag goed verzorgt zien in alle veiligheid en rust.
Je wilt als zorgende je best doen, maar de bijkomende taken zijn talloos.
Ik heb in de zorg zowel ontroerende momenten en liefdevolle verzorgenden gezien, maar ook onverschilligheid en hardvochtige zorgenden.
Het gat tussen de beleidsmakers en de uitvoerders is vaak erg groot.
Als familie kun je vaak niet meer doen dan machteloos toekijken hoe je vader/moeder/partner langzaam wegzakt.
Frustrerend te zien dat ze zó behoeftig worden, of zó onherkenbaar veranderen dan je in herrinnering hebt. Toch blijf ik het bewonderingswaardig vinden dat de familie dit doet..
Betrokkenheid dus..
Die betrokkenheid zou in het beleid ook meer naar voren moeten komen..in de praktijk ook als ijkpunt moeten zijn.
FeeX
Ai, Marius lieve jongen, ik ben hopeloos achterop geraakt met het lezen van je blog. Hopelijk neem je me dit niet kwalijk want je wéét dat ik fervente fan van je ben, toch?
In elk geval ben jij ondanks al je lichamelijke problemen, héél helder van geest gebleven. En dat is voor een dichter en filosoof, enorm belangrijk. Dààr ben ik héél erg blij om!
Dank je wel voor alle vorige (én toekomstige) logs. Want jij verzoent me weer een beetje met het mensdom, pardon, de mensheid!
.
Als ik weg wil zijn
Ga ik naar Vlaanderen
Paul van Vliet
Gelukkig heeft Vlaanderen de Nederlandse TV.
- Close up, Het uur van de Wolf, Tegenlicht,
- destijds : Simek, R.AM. , de VPRO ...
waar je nu via internet nog kan naar kijken, zoals:
- Boeken, etc.
Zo leerde ik jaren terug ook Antoine Bodar kennen.
Elitair is geen scheldwoord als je hem hoort spreken.
De bellettrie borrelt als zeepbellen uit zijn mond. Speels en toch met niveau.
Pure eloquentia.
Wie is er niet jaloers op zo'n talent?
Uvi
En spijtig genoeg niet meer de Nederlandse Radio, aangezien radiodistributie alleen (zonder tv) betalen zogezegd niet bestaat... Kafka weer eens...
Ondertussen Who's next? ontdekt op Youtube met Antoine Bodar in sept 2007. Leuk om dat interview eens te beluisteren.
Nog een gezellige avond,lieve Marius.
Een reactie posten