De stilste leefwereld (1)
Zou doodgaan een oplossing zijn?
Enkele weken geleden las ik in de krant, dat een gebiedsagent voor daklozen en verslaafden in Arnhem al een tijdop zoek is naar een bekende ‘zorgwekkende zorgmijder’ die jaren geleden op last van een deurwaarder uit een schuurtje werd gehaald voor gedwongen opname. “Hij is er weer slecht aan toe heb ik te horen gekregen, maar nergens te vinden.”
Ik herinner me deze man heel goed en hoe de hulpverlening met de handen in het haar stond terwijl de concrete situatie niets anders vroeg dan tussenbeide te komen. Laat ik daarom die krantenfoto uit 2003 nog eens beschrijven.
Het gaat om een kleine, stenen schuur achter het huis van een bejaarde vrouw. Deze schuur bevindt zich in een straat waar de man, ik noem hem Romain, lange tijd geleden heeft gewoond; het is een kale ruimte van misschien twee vierkante meter. We zien vier dunne opeengestapelde en tot op de draad versleten en vervuilde matrassen. Weggedoken onder een al even gore en met vuil aangekoekte slaapdeken ligt Romain, zijn voeten liggen bloot. In de hoek ernaast ligt vermoedelijk zijn schamele bezit verstopt onder een dun dekentje. Daarnaast staat een paar vaalgrijze sportschoenen. Op de stenen vloer ligt een plas gestold braaksel. Niet te zien zijn de lege chipszakken en bierblikjes. Evenmin is het pad te zien dat zijn toilet is – in de verbeelding begrijpen we dat het een onbeschrijflijke stank moet zijn.
Soms verlaat hij de schuur en diep voorovergebogen loopt hij dan de Aldi binnen voor bier en chips. Het kassameisje gilde laatst van afgrijzen toen Romain zijn boodschappen wilde betalen. De poep kleefde aan zijn handen.
De bejaarde vrouw durft niets tegen hem te zeggen. Zij is bang voor deze zonderlinge zombie. Hij staat bekend als agressief en onberekenbaar. Het vermoeden rijst dat zijn fysieke kracht toch behoorlijk is gesloopt.
Ik meende, dat we het stadium van ‘autonomie als schild om niet te hoeven ingrijpen’ al lang voorbij waren. Het tegendeel blijkt, terwijl toch de wet hier geen beletsel (meer) legt. Soms kan men toch beter het kwade volgen om het goede te bereiken?
Romain is acht jaar geleden ……
[Painting: “Homeless” by Ryan Wurmer.]
Zou doodgaan een oplossing zijn?
Enkele weken geleden las ik in de krant, dat een gebiedsagent voor daklozen en verslaafden in Arnhem al een tijdop zoek is naar een bekende ‘zorgwekkende zorgmijder’ die jaren geleden op last van een deurwaarder uit een schuurtje werd gehaald voor gedwongen opname. “Hij is er weer slecht aan toe heb ik te horen gekregen, maar nergens te vinden.”
Ik herinner me deze man heel goed en hoe de hulpverlening met de handen in het haar stond terwijl de concrete situatie niets anders vroeg dan tussenbeide te komen. Laat ik daarom die krantenfoto uit 2003 nog eens beschrijven.
Het gaat om een kleine, stenen schuur achter het huis van een bejaarde vrouw. Deze schuur bevindt zich in een straat waar de man, ik noem hem Romain, lange tijd geleden heeft gewoond; het is een kale ruimte van misschien twee vierkante meter. We zien vier dunne opeengestapelde en tot op de draad versleten en vervuilde matrassen. Weggedoken onder een al even gore en met vuil aangekoekte slaapdeken ligt Romain, zijn voeten liggen bloot. In de hoek ernaast ligt vermoedelijk zijn schamele bezit verstopt onder een dun dekentje. Daarnaast staat een paar vaalgrijze sportschoenen. Op de stenen vloer ligt een plas gestold braaksel. Niet te zien zijn de lege chipszakken en bierblikjes. Evenmin is het pad te zien dat zijn toilet is – in de verbeelding begrijpen we dat het een onbeschrijflijke stank moet zijn.
Soms verlaat hij de schuur en diep voorovergebogen loopt hij dan de Aldi binnen voor bier en chips. Het kassameisje gilde laatst van afgrijzen toen Romain zijn boodschappen wilde betalen. De poep kleefde aan zijn handen.
De bejaarde vrouw durft niets tegen hem te zeggen. Zij is bang voor deze zonderlinge zombie. Hij staat bekend als agressief en onberekenbaar. Het vermoeden rijst dat zijn fysieke kracht toch behoorlijk is gesloopt.
Ik meende, dat we het stadium van ‘autonomie als schild om niet te hoeven ingrijpen’ al lang voorbij waren. Het tegendeel blijkt, terwijl toch de wet hier geen beletsel (meer) legt. Soms kan men toch beter het kwade volgen om het goede te bereiken?
Romain is acht jaar geleden ……
[Painting: “Homeless” by Ryan Wurmer.]
14 opmerkingen:
...............acht jaar geleden?
Dag Marius!
Ingrijpen, menswaardig afvoeren, in bad zetten en een poging doen hem wat menselijke waardigheid terug te geven en vooral ook die onmisbare menselijke liefde, die laat- maar wel IS!
Pff- wat een verhaal! Ken dit soort gevallen zelfs met jonge kinderen.
Echter ... wat ik nu vergeet: als hij de dood verkiest en zo wil sterven is dat zijn goed recht, altijd en overal! Beter dood dan voor anderen in leven gehouden te worden.
Cath*
Dag Marius, ik weet geen antwoord, maar moet denken aan verhalen van Beckett, van binnenuit beschreven gekte, waarvan ik bij het lezen dacht dat het er uit moet zien zoals jij beschrijft. Het antwoord heeft waarschijnlijk iets te maken met contact maken, en daar is moed voor nodig. K.
Is zo,n iemand al niet min of meer 'dood'?
Als je zo weinig om jezelf geeft, en zo,n isolement opzoekt, en geen benul/notie hebt/neemt van je/de situatie.
Zombie las ik..zo stel ik me dat dan ook voor, zichzelf vervuilend en wachtten op de dood.(vul ik zelf maar in)
Ik vraag me af waarom de hulpverlening hem actief zoekt... schijnbaar neemt hij zelf niet de moeite om... b.v naar een opvang te gaan, om zich te douchen en een goed maaltje binnen te krijgen.(praten met medelotgenoten)
Gedwongen opname....Tja,die staat zo weer buiten...en ook hoe kan iemand hem helpen als hij dit niet wil?
Vraag me af waarom hij terugkeert naar de omgeving van zijn jeugd, wellicht was dit wél een zeer bewuste keuze?
Er lopen een berg van deze mensen rond eigenlijk. In elke stad zie ik wel zo iemand
Hij wil niet geholpen worden en wil ook niet dat er naar hem gezocht wordt.
Bloem
> ... neemt hij zelf niet de moeite: dat appelleert aan een vermogen 'te willen'. Wat groeit er nog een kaalgevreten ziel?
Moeten we hem aan zijn lot overlaten?
Marius, ik denk, dat dit in zijn algemeenheid individueel moet worden bekeken, in het geval van Romain respecteer ik zijn levenswijze, zolang het niet de spuigaten uitloopt en hij geen gevaar is voor anderen.
Bloem
ik heb hier zo veel op te zeggen en tegelijkertijd ook niet... wat valt er te zeggen ?
ja ik geloof in 'we zijn op de wereld om elkaar [om elkaar] te helpen [, nietwaar ?]' maar ik weet uit ervaring ook hoe moeilijk het is iemand te helpen die niet geholpen wil worden. of iemand die niet weet òf 'ie geholpen wil worden. of die niet weet hoe.
en ik snap de laatste [halve] zin [denk ik] niet...
Zorgmijders zijn aparte gevallen. Je zou ze zo graag willen helpen, maar ze worden er niet gelukkiger van. Soms is ingrijpen nodig, maar dan zou je haast kunnen zeggen dat je het niet voor de zorgmijder doet, maar voor de omgeving.
Zo te lezen wil hij niet geholpen worden, Of hij dood wil is eigenlijk ook maar de vraag.
Hoe is die man zo geworden, had ie altijd al iets afgezonderds geisoleerds over zich.
Wie weet dat er wel iemand regelmatig hem voorziet van vers water eten,en een betere matras,dekens en voeding, iets waar HIJ iets mee kán, en doet,dat soort dingen maar dat is aan hem, Weghalen en in een instellingzetten lijkt me niet te werken.
En nogmaals vraag ik me af waarom de hulpverlening hem zoekt,hij is fysiek niet meer befreigend en al lang op deze weg.
Er is geen weg terug, lees ik en ja Beter je eigen leventje leiden dan geleeft worden?
Wie weet kán er iemand bedoel ik regelmatig vrijblijvend ff checken bedoelde ik,en voorzien van.. zonder de wijzende vinger hoe het zou moeten in die trant.
Alhoewel ik best wel snap dat ie bejaarde buurvrouw het erg vervelend vond.
Ik wéét het echt niet, Marius.
Ingrijpen... of juist niet?
Een zieke hond laat je toch ook niet creperen?
Maar wat te doen met de denkende mens, die niet gevonden wil worden?
Edoch dan: denkt ie wel nog?
Merciekes Marius, je maakt altijd iets speciaals van je antwoorden op mijn blog... ik geniet daar van!
Fijne weekend, jongen!
marius,
wat is dit afschuwelijk om te lezen,
dat dit in de huidige tijd nog kan spelen is onvoorstelbaar,
er is niks menswaardigs meer aan...
ik krijg er pijn van aan mijn hart..
lieve groetjes
klaproos
Ik krijg door mijn werk regelmatig met 'zorgmijders' te maken. Vervuild, verwaarloosd, geen sociaal netwerk, onverzekerd. Het blijft erg moeilijk wat je als maatschappij hier mee moet. We geven toch de zorg die noodzakelijk is. Hulp is vaak water naar de zee dragen. Toch doen we het.
Een reactie posten