De tragiek van een bewoonbare zielDaar stond ze. Als een aangewaaid papiertje
uit Duitsland, verloren en radeloos, haar
jongste zoon na hartstilstand in coma. Tobias,
een chaotisch maar begaafd en gevierd cellist.
De telg van 39 uit een artistiek ambitieuze
familie, ‘musisch angehaucht’, keerde
weken later zwaar geschonden, bijna als
een kind weer terug, even kwetsbaar als immer.
Het ontroerende beeld van een man, terug
in een luier, geketend in spasmen en in de spraak
verloren, hulpeloos in een ledikant, maar hij wist zeker
dat hij nog bij zijn verstand was.
De echte Tobias was van zijn leven weggescheurd, als
een zegening van laag bewustzijn, of vergiste men zich?
“Had ik geen verstand, zou ik gek worden, dan zou ik hard
huilen”, murmelde de man wiens weerloze ziel is verstopt.
Door een gordijn van zorg en liefde omsloten en zo
leeft hij op het kleinste podium dat er is, maar zijn ogen
scheurden het tranenvol open en ik wéét niet of hij leeft in
de genade van niet-weten, maar wel van schrijnende eenvoud.
[© MN, in De man en zijn ziel, naar aanleiding van documentaire “Ik wil nooit beroemd worden” van Mercedes Stalenhoef. Schilderij “The Sleepers and the One Who Watcheth” by Simeon Solomon (1840-1905). Laat het Tobias' broer zijn, Paul, en zijn vriend Rudolf.]
13 opmerkingen:
Tja.. het leven is kwetsbaar.
Een coma oftwel 'doodsslaap' is een soort 'sluimertoestand'met meerdere 'gradaties'
waar men nog weinig van weet, het al dan wel of niet 'bewust zijn van de omgeving.
Die wezenloze ogen... daar kan ik me wel iets bij voorstellen, niet levend ,maar ook niet dood.
Tragisch..
Ik heb er over gelezen. Zijn toekomst was vol beloftes, en dan dit... Zo ontzettend triest.
Wat een geweldige titel Marius!
En wat een geweldig gedicht!
Eenvoud is een zeer goede levenshouding
Kan hier moeilijk een reactie op geven, doc. niet gezien,dus eigenlijk geen echt zicht op hoe de situatie van Tobias juist is. Is hij echt bewust of niet ? Heel tragische situatie, maar gaat het wel om een nog bewoonbare ziel ? De genade van het niet-weten, kan inderdaad genade zijn, maar is het bij hem zo? Enkel maar vraagtekens. Het doet me stilstaan bij : wat zou voor mij de grens zijn ? In welke toestand zou ik liever hebben dat ik de "overstap" zou hebben mogen maken ?
Terug uitgaande van de "patiënt", maar de omgeving die het ook moet meebeleven, dat is een verhaal apart.
pittig.
maar prachtig verwoord.
heel dichtbij.
Volgens mij, is in deze korte week je ziele-leven danig van slag.
Ik hoop dat, voor mij onbekend, voor jou bekend, Tobias dit prachtige stuk over hem zelf ook zallezen en ik wens hem een goede gezondheid
Bloem
Bloem
How fragile we are.
'De tragiek van een bewoonbare ziel': treffender kan het niet @Marius.
Tragisch! Het lijkt me zo erg om dat te moeten beleven!En ook voor de mensen er omheen !
De tragiek van een bewoonbare ziel... Hoe jij in één zin, al wat volgt weet samen te ballen, daar heb ik respect, maar bovenal bewondering voor.
Ik heb je log met een beetje pijn in mijn hart gelezen...
PS: voor wie Tobias Prenen niet kent, noch de documentaire:
Ik wil nooit beroemd worden.
Anderhalf jaar lang volgde documentairemaakster Mercedes Stalenhoef Tobias Prenen. Na een hartstilstand belandde hij in een rolstoel terwijl hij ooit op de concertpodia de sterren van de hemel speelde.
"Ik wil nooit beroemd worden", prevelt Tobias, groot liefhebber van Bach. Hij was een ambitieus en succesvol cellist tot hij op zijn 39ste na een hartstilstand in coma raakt. Als hij ontwaakt blijkt hij lichamelijk en verstandelijk ernstig gehandicapt.
Hij woont jaren in een instelling voor mensen met een verstandelijke handicap en sluit een liefdevolle vriendschap met Sylvia. Wanneer hij verhuist naar een antroposofisch tehuis met een afdeling voor patiënten met Niet Aangeboren Hersenletsel heeft hij het zichtbaar moeilijk met het afscheid. Zittend naast een verdrietige Sylvia zegt Tobias: "Ik vrees dat ik nu moet huilen, maar ik hoop het niet."
Door middel van archiefmateriaal van optredens, foto's en herinneringen van zijn familie en een goede vriend ontstaat een beeld van de vroegere Tobias, de cellist. De man die opgroeide in een zeer ambitieus gezin en als een onstuimige chaoot door het leven denderde.
Dit beeld wordt verweven met beelden van Tobias nu, continu aangewezen op de hulp van anderen. We zien de gesprekken met zijn moeder en de pogingen hem weer een instrument te laten bespelen.
De mensen om hem heen vragen zich af of de Tobias van vroeger geleefd zou willen hebben als Tobias vandaag. Zij worstelen met de vraag: "Wat is bepalend voor een zinvol bestaan?"
De film was geselecteerd voor de Joris Ivens competitie tijdens het IDFA 2005 en geselecteerd voor de Prix Italia en de Prix Europa 2006
@ Gerdayd, thanks, 'k heb het trieste levensverhaal, zoekend onder Google verder gelezen.
Bloem
Naar, zulke gebeurteniisen in een mens " leven.
Wat te doen?
Ik zou het niet weten
Heftig, een leven aan flarden. Er bekruipt mij altijd een hardnekkig soort boosheid om dit soort gebeurtenissen. Onredelijk, oneerlijk. Laat alleen slechte mensen zoiets overkomen, niet de goeden. Maar wie beslist. Wie bepaalt. Wie weet wat er morgen gebeurt. Het is moeilijk, zoiets moeten aanzien, moeten ervaren nog moeilijker, wanneer je je bewustzijn behouden hebt. Om dit soort voorvallen ween ik makkelijk rivieren vol.
Een reactie posten