Soms is de logica troebel, soms is die helder
De Schotse dagboekschrijver en dichter William Soutar, eenderde van zijn leven gekluisterd aan bed, neemt als gedachte aan dat God in den beginne er was. Volmaakt en alleen, en in dit laatste zit iets onwaarachtigs, denkt hij. Want “hoe kon hij dan, geïsoleerd als hij was in zijn volmaaktheid, weten wat groei betekent, en zonder dat er iets in hem veranderde aan de weet komen wat voor een wezen hij was?” Soutar redeneert verder en concludeert dan het enig denkbare, de schepping …”dat God ertoe kwam iets van zichzelf af te splitsen uit het verlangen naar zelfkennis.” Maar de hand Gods was daarin aanvankelijk nog teveel zichzelf gelijk want “in het dierlijke stadium van de schepping veruitwendigde hij slechts zijn volmaakte ik omdat alles was gebonden aan wetten die hij had opgelegd, niets had ‘persoonlijkheid’ in de ware betekenis van het woord.” Voor de volmaakte God zou geen raadsel te moeilijk zijn, geen uitdaging te groot, geen antwoord onvindbaar. Hij moest zich een echte uitdaging stellen, een schepsel creëren dat niet al volledig ‘gedetermineerd’ was, maar een eigen wil had. “Zo werd de mens gemaakt ‘naar het beeld van God’, en door de menselijke zonden en dwaasheden leerde God wat liefde is, en lijden, en medelijden: zonder de mensen zou er geen God van liefde zijn.”
De queeste zal nooit eindigen.
[Uit het Dagboek van een stervende, William Soutar. Schilderij: “Jesus” by Liz Lemon Swindle.]
De Schotse dagboekschrijver en dichter William Soutar, eenderde van zijn leven gekluisterd aan bed, neemt als gedachte aan dat God in den beginne er was. Volmaakt en alleen, en in dit laatste zit iets onwaarachtigs, denkt hij. Want “hoe kon hij dan, geïsoleerd als hij was in zijn volmaaktheid, weten wat groei betekent, en zonder dat er iets in hem veranderde aan de weet komen wat voor een wezen hij was?” Soutar redeneert verder en concludeert dan het enig denkbare, de schepping …”dat God ertoe kwam iets van zichzelf af te splitsen uit het verlangen naar zelfkennis.” Maar de hand Gods was daarin aanvankelijk nog teveel zichzelf gelijk want “in het dierlijke stadium van de schepping veruitwendigde hij slechts zijn volmaakte ik omdat alles was gebonden aan wetten die hij had opgelegd, niets had ‘persoonlijkheid’ in de ware betekenis van het woord.” Voor de volmaakte God zou geen raadsel te moeilijk zijn, geen uitdaging te groot, geen antwoord onvindbaar. Hij moest zich een echte uitdaging stellen, een schepsel creëren dat niet al volledig ‘gedetermineerd’ was, maar een eigen wil had. “Zo werd de mens gemaakt ‘naar het beeld van God’, en door de menselijke zonden en dwaasheden leerde God wat liefde is, en lijden, en medelijden: zonder de mensen zou er geen God van liefde zijn.”
De queeste zal nooit eindigen.
[Uit het Dagboek van een stervende, William Soutar. Schilderij: “Jesus” by Liz Lemon Swindle.]
10 opmerkingen:
and what if God ain't looking down ? what if He's looking up instead ? [alweer Ani D.]
als we toch na ons heengaan van wat wij kennen als werkelijkheid de antwoorden zouden vinden, zoals velen denken/ hopen...
soms denk ik dat we misschien helemaal geen antwoorden vinden, maar dat de vragen gewoon verdwijnen...
Mooi stukje Marius!
Maar als echte Darwinist heb ik het geloof in een andere ontwikkeling van de mens. In de levende natuur zie die ontwikkeling prachtig terug. Als beeld vind ik een god van liefde wel acceptabel, plus alle mooie bijbehorende verhalen uit het oude en nieuwe testament.
Er is naar mijn idee nooit 1 persoon aan het werk geweest de mensheid te laten ontstaan, dat is het gevolg geweest van een aantal processen. De oerknal, het begin van leven op aarde, dat is mijn mooiste beeld.
En liefde leer je door je te verhouden tot allereerst jezelf in samengaan met je omgeving, de anderen mensen, dieren en planten.
Wens je een goede maandag: Cath*
...wie zei nu ook weer: "God is het 'imaginair vriendje' van de volwassene"?
HEt evenbeeld van God, of gelijk aan.. Voor veel mensen een begrip.
Maar ik geloof dat we onstaan zijn uit de zelfde stoffen waaruit sterren zijn ontstaan... Koolstof
Altijd al gezegd dat de opperwezen te "wezenlijk (en ook nog een geslacht heeft,manlijk)" is weergegeven
Ik zie het als een opperkracht, de watermolucullen in mijn lichaam zijn al overal geweest, ooit wellicht als ijskristal of in de zee en verscheidene wezens gepasseert.
Levenskracht groeienergie dat vat ik samen als ziel,de motor achter het wezen, mocht deze motor uitvallen dan zal mijn lichaam nooit in deze vorm verder gaan. Iets gaat er wel verder... het leven zoals dat ook deed voor en na MIJN bestaan.
Zoiets.... onduidelijk en vaag wellicht maar daar geloof ik in.
Dat we eigenlijk een soort energie zijn vormgegeven in een lichaam.
Goed geformuleerd, maar ik denk dat je conclusie klopt: de queeste zal nooit eindigen. En misschien is dat maar goed ook...het is alleen zo dat eht godsbesef zoveel mensen zo fanatiek heeft gemaakt...en dat zou Hij toch zeker niet waaarderen, denk ik
God sprak: ‘Er zij licht,’
en het werd voor altijd licht
behalve ’s nachts dan
© Guus
*wink, big smile*
Ik wéét het lieve Marius, mijn reactie is niet echt passend, noch eerbiedig...
Toch heb ik genoten van je log en analyse!
PS: Voor de slak en de haas is het nieuwjaar op dezelfde dag !
Toch opvallend hoe menselijk god altijd weer is.
Hoe menselijk 'god' altijd weer is? Tja, het is een creatie van de mens, das niet zo vreemd dus.
He gadsie, dat was ik, vergeten te melden.
Cath*
Een reactie posten