Whisperings of the Soul. Een weblog over de hobbelige, onvoorspelbare weg naar ouderdom.

Al het blad aan de Catalpa’s, aan de Acacia en de meeste andere bomen is nog overwegend groen. Het wordt per jaar duidelijker dat er een ander klimaat aan het ontstaan is, dat de seizoenen anders zijn dan vroeger. De bladeren krijgen een langer leven.
Het is herfst. “Donker, egaal donkergrijs, veel groen verandert nu snel. Telkens korte buien die aanvankelijk niet doorzetten tot het opeens van geen ophouden weet. In deze grijsheid strompel ik voort, noodzakelijkerwijs met een wandelstok alsof ik al tegen de tachtig loop. Wat een grijs leven. Ik ben er, een oude man.”
Wie ben ik? Wie ben ik niet?
Dat noteerde ik een paar dagen geleden, en vandaag is het zeer zonnig en wordt het twintig graden. We zijn naar Velp gegaan en terwijl Chrisje enkele boodschappen deed, zat ik bij Simply Delicious aan de leestafel met een cappuccino, bladerend in het AD, niet de beste krant. Pinochet bewaart 9000 kg goud in de kluis, maar een woordvoerder wijst het verhaal lachend van de hand. “Het enige goud dat de generaal bezit, is zijn trouwring.” Alsof daarmee de symbolen gezegd zijn die een dergelijke ring belooft, zoals trouw, oprechtheid en nog enkele ‘mooie woorden’ van menselijke deugdzaamheid.