Wekt denken deugdzaamheid?"Niets is zo mooi en terecht
als op de goede en behoorlijke manier
mens te zijn."
Dat is de deugd zelf.
Michel de Montaigne
Even was er de gedachte dat de titel een retorische vraag is, alsof het voor de hand zou liggen dat mensen nadenken om deugdzaamheid te verwerven of dat bij mensen vanuit een verbazingwekkende diepte de behoefte leeft het goede te doen, alleen het goede. Het wereldwijde Live-8 concert in juli vorig jaar was als een schreeuw naar deze diepte, als een verlangen naar menselijkheid, een verlangen naar het einde van het schrapen uit een lege pot door mensen die er alleen lijken te zijn voor de gewoonheid, voor het vuile werk, voor de onvervulde verlangens, alsof het leven, zo het al geluk brengt, voor hen niet is bedoeld.
Live-8 was het wakker maken van het schrijnende onfatsoen in de mensheid, vanuit het besef dat veel van wat werkelijk nodig is, voor velen van deze wereld zo langdurig als mogelijk onbereikbaar wordt gehouden, tenzij het voor het kleine rijke deel, die haar broosheid niet kent, profijtelijk wordt het pad naar klein geluk wat te verbreden.
Ligt het in het vermogen van mensen af te zien van belangen? Ze – de ‘groten’ van de acht leidende naties - worden wereldleiders genoemd, maar voor leiders die in de illusie leven zelf en met hun achten de schepper te zijn van het bestaan, zal de zee van ellende die de wereld ons toont wel onbeheersbaar blijken. Of was dit het onvermijdelijke moment voor een gul gebaar? Zou dat moment en dat gebaar genoeg zijn?
[Ik kom zeker nog terug op de herinnering aan dit ontroerende evenement, als monument van solidariteit.]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten