Nacht van de nacht: de wintertijd is ingegaan. Toch ben ik op de gebruikelijke tijd beneden. De zon schijnt, de kersenboom staat volop in het licht. Hij heeft vrijwel al haar blad nog, al is ongeveer de helft nu geel met hier en daar bruine randen. Ook bij de Catalpa’s is dat zo. Nog een paar weken en hun “grootste tooi rust op de grond, als een kledingstuk dat iemand laat vallen voor hij sterft. Wat een pracht, wat een laatste zang voor de wintersluimer”, zegt André Gide, de man die, naar hij zelf vaststelde, zich nooit wist te vestigen in het leven, altijd op één bil, alsof op de armleuning van een stoel, klaar om te vertrekken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten