Liefde in een spoor van wanklanken is een kroniek van een gewoon meisjesleven, ‘gewoon’ maar tegelijk gescheurd en geschonden door langdurig voortdurende krenkingen van agressie en seksueel misbruik. Ze verbleef noodgedwongen in verschillende tehuizen, maar ook daar was het niet altijd veilig en bovendien werd ze allereerst gezien als een opstandig kind dat bijvoorbeeld door isolatie maar eens tot zichzelf moest komen. In die zin was elke beschutting als een vijandelijk vuur waarvan ze telkens zo snel mogelijk vandaan wilde.
Dat ze alles heeft doorstaan en niet is afgegleden naar het bestaan van een heroïnehoertje, heeft ze volgens haar te danken aan haar vroeg gestorven moeder van wie ze de kracht en het doorzettingsvermogen heeft geërfd. Ondanks haar beperkingen was zij haar moedige rots. Heidy is nu een alleenstaande vrouw van 38 jaar, sterk, kwetsbaar en gepantserd. Het gevecht met de tragische episode van haar leven blijft haar deel. Haar zoon van vijftien is haar oogappel, maar ook een jongen die wordt belaagd door de roddels over zijn moeder, kleinerende vooroordelen die hem onzeker maken en soms uitlokken tot dwaze agressie. Hij is niettemin haar trots en houvast.
Dit is het verhaal dat ze zo nooit eerder heeft kunnen vertellen. Er is geen reden voor schaamte. Zij vertelt er niet te zijn voor de geneugten van een man, maar om vrij te zijn van de ketens die een man om haar heen legt. “Ik ben er om gerespecteerd te worden. Ik ben er voor mezelf, voor mijn zoon en voor de oprechte en trouwe liefde. Ik hoop dat de oppervlakkige oordelen verdwijnen en dat sommige lotgenoten, van wie er vele zijn, er op een of andere manier kracht aan ontlenen. Samen zijn we sterk. Een enkele man die het leest en zich erin herkent, ziet hopelijk het leven in een ander perspectief, ziet dat het ook anders kan en begrijpt dat je dan niet alleen te nemen hebt.”
Deze vertelling, waarin verdriet en hoop verenigd blijven, is voor Heidy van harte-belang. Het is haar hart, het is groter dan al het andere.
* Omslag: afbeelding van Lammert Boerma, beeldend kunstenaar in Borgercompagnie; het is getiteld “Zolang er warmte is …”, maar het symboliseert tevens het verlangen ernaar als het langdurig en zwaar tegenzit.
* Grafische verzorging omslag: Rob Groot
* Cabinet Cuvinte, Târgovişte, România
Geen opmerkingen:
Een reactie posten