
Een fragment uit de realiteit
‘Hoe moet ik leven’ is geloof ik niet een vraag die we ons vaak stellen, evenmin of ‘het leven zin heeft’, zeker niet in tijden dat we de wind in de rug hebben. Zolang we ons kunnen ontplooien, er zin in hebben, ervaren erbij te horen, erkend worden, innerlijke rust en saamhorigheid beleven, is er doorgaans weinig aan de hand. Leven we in de schaduw van deze elementen, dan kan de zin soms moeilijk ‘gezien’ worden of, soms, verdwijnen.
Hij is voorkomend, sympathiek, hij is een doorzetter, een vakman. Als het onderhoud aan de verwarmingsketel is gedaan, schrijft hij aan tafel de rekening. “Als ik het goed onthouden heb, uw hoofd zit toch met vier schroeven vast – is het nu WAO?”
“Dat zit er nu aan te komen hè, hoewel er grote twijfel is. Ik las in de krant dat een bedrijfsarts zou hebben opgemerkt: ‘Een reden om iemand helemaal af te keuren is een levensverwachting van minder dan een jaar.’ Dus ik maak me er wel zorg over.”
“Mijn hemel, je moet onderhand terminaal zijn.”
“Precies. Je moet zowat dood zijn, lijkt het wil je ‘in het oordeel’ niet meer kunnen werken. Het is absurd, het is alsof je niet meer mag bestaan.”
Werner heeft, na een zwaar auto-ongeval op zijn 23ste, jaren in de WAO gezeten, veel bureaucratische tegenwerking ondervonden, maar uiteindelijk is hij voor zichzelf begonnen. “Wees voorzichtig met wat u zegt bij het UWV, u hebt ze zó tegen u.” “Ja, ik heb het gehoord, het is een wet geworden die door sommige artsen rigide wordt toegepast.” We kijken elkaar begrijpend, verbaasd en bemoedigend aan. Terwijl hij routineus de nota schrijft en ik koffie inschenk, vertelt hij dat de zaak nu na zes jaar goed is opgebouwd, terloops dat hij en Marieke gaan scheiden, dan over zijn drie jongens en hoe hoog het schoolgeld wel niet is.
“Een scheiding, wat ongelukkig zeg, alles wordt weer anders dan het is.”
Hij kijkt me aan. Ik zie het verdriet.”Ja, sinds gisteren weet ik het. We zijn in 1984 getrouwd. Twee jaar geleden vertelde ze dat er vroeger iets is gebeurd en dat ze me daarom niet kan aanraken. Meer weet ik niet, ze zwijgt in alle talen. Ach, ik ben er vaak boos over geweest, denk wel eens, ik zet mijn bus tegen een boom, dan is het voorbij.”
Het is de diep verborgen kwetsing die vijfentwintig jaar later voor een ander kwetsuur zorgt. De tragiek van de onmacht. Gevangen in het verleden, gevangen in het lijden.
Aanraking en innerlijke rust. De wederzijdse aanraking symboliseert warmte, openheid en nabijheid. Dat is de grond onder het bestaan van mensen die samenleven en daarin veel delen. De aanraking is onmisbaar voor het behoud van liefde. Wanneer ze ophoudt, ontstaat er vaak een killer wordende distantie en is de schade (soms) niet te overzien.
Werner dacht dat er één spoor was, maar er zijn er twee. Bij de deur schudden we elkaar de hand. Hij keek snel van me weg want ‘zo’n man en dan tranen tonen’, dat werd hem te machtig. Bij de poort draaide hij zich nog even om en riep “Dank je voor het goede oor.” Ik zwaaide en sloot verdrietig de deur.
Ik weet zeker dat er méér harmonie zou kunnen zijn dan mensen ervan maken. De mensen die het meest goedbedoelend tegenover elkaar staan, of met elkaar willen zijn, krenken elkaar veelal het hardst. Ik las het laatst nog bij Gide, maar het is een eeuwenoud inzicht. Het is van mensen. Het ene moment vier je de verrukking over de eenheid, het andere moment is er eenzaamheid. Onrijmbaar, maar eveneens van mensen.
[Afbeelding: foto van Jan Saudek.]
12 opmerkingen:
Wat een ontmoeting he ? Ik heb twee vriendinnen die vroeger ook "iets" hebben meegemaakt thuis ! De ene heeft altijd gevochten ertegen , nu na 40 jaar heeft ze het een plek kunnen geven en is heel gelukkig met man en kinderen,De andere vriendin koos een man die op haar vader lijkt en is nu nog steeds diep ongelukkig !
We hebben haar ooit geholpen om bij hem weg te gaan, blijf van m'n lijf huis e.d. Na een paar maanden ging ze weer naar hem terug en gaat alles weer z'n zelfde gangetje. Machteloos !
Mooi Marius. Schrijnend. De onbereikbaarheid. De eenzaamheid. Waarom mensen soms makkelijker kunnen praten met vreemden, en niet met de mensen waarmee ze zouden moeten praten. Of praten helpt niet meer. Lichamelijk contact is voor mij cruciaal in elke relatie. Echt "contact" maken.
En hoe we soms niks meer kunnen doen dan luisteren. En dat dat genoeg is.
angst geeft een diepe eenzaamheid.
Omdat angst onredelijk en vaak niet te begrijpen is. en wie zichzelf overwint is sterker die een stad inneemt. allemaal zaken die elk mens beleeft maar de vraag is hoe? En heb je genade met jezelf en voor een ander uit vrije wil? belangrijk voor genezing van je hart en ziel.vooral voor je vrijheid. Dit komt in me naar boven bij het lezen van je log Marius. ik wens je een dag met een reigertje.....Novelle
En wind mee heb ik! Vooral gisteravond ;-)
zo herkenbaar dit....
"helaas"
Wat veroorzaken mensen bij elkaar toch een hoop eenzaamheid. Wat haar aangedaan is waar ze niet over wil (of kan) praten waardoor het voor hem ook onmogelijk wordt. Diep triest. .
Prachtig geschreven.. en je bent medisch ethicus, las ik ergens.. Wat interessant! Heb me net gemengd in een discussie over orgaandonatie op Chantaliaans.. Ben benieuwd wat voor ideeen jij (wilde bijna u zeggen!) daar over hebt. Maar dat is geheel offtopic, excuus!
En wat heerlijk eenvoudig dat je met dat "luisterend oor" een stuk van die eenzaamheid kunt wegnemen. Ik blijf het een luxe vinden.
Treurig voor hem. En al zo lang. Jammer dat er niet doorheen te breken is. Ja, een luisterend oor bieden kan vaak nog waardevoller zijn dan goedbedoelde adviezen: een mens moet af en toe gewoon kunnen bestaan.
Mooie overdenking, fragiel.
Met je oren zie je vaak méér....
Aan deze uitspraak moest ik denken toen ik je logje las. Hoe wààr!
Je hebt het terug knap onder woorden gebracht, Marius!
Treurig.
Maar je ebt het wel heel mooi omschreven. Je hebt een mooie stijl Marius.
Prachtige afbeelding trouwens, dat was ik nog vergeten te zeggen. :)
Een reactie posten