
Veel schrijvers van eeuwen geleden waren scherpzinnig, hadden een meesterhand van schrijven en trokken, zonder het te weten, het gelukkige lot niet in de vergetelheid te raken. Dat geldt bijvoorbeeld voor de grandioos vertaalde Essays van De Montaigne.
“Ik haat knorrige, sombere levens die de vreugden des levens langs zich heen laten gaan en zich vastklampen en laven aan tegenspoed; het zijn net vliegen die geen houvast vinden op vlakke, gladde, voorwerpen, maar lang blijven zitten op ruwe, oneffen, plaatsen, of bloedzuigers die slechts haken naar kwaad bloed en zich daarmee volzuigen.
Overigens heb ik mij tot regel gesteld dat ik al wat ik durf te doen ook moet durven zeggen, en gedachten die ik niet kan publiceren stuiten mij zonder meer tegen de borst. Het ergste van wat ik doe en denk, lijkt mij niet zo lelijk als wanneer ik zo laf zou zijn daar niet voor uit te komen. Iedereen is terughoudend in zijn bekentenissen, men zou dit moeten zijn in zijn daden: dan wordt het lef om over de schreef te gaan een beetje in evenwicht gebracht en in toom gehouden door de moed dit op te biechten.”
De Montaigne leert me, opnieuw, in het diepst van mijn eigen hart, waar alles geoorloofd, waar alles verborgen is, om daar deugdzaam te zijn. Daar gaat het om!
[Michel de Montaigne (16de eeuw), Essays, p. 1087 ; Afb. : ‘The Four Virtues’ by Master Albert Florence ,1490; de vier kardinale deugden: bezonnenheid, matigheid, moed en rechtvaardigheid.]
11 opmerkingen:
Maar Marius , dat is een goed streven maar ik denk dat het niet lukt. Men kan nog zo zijn best doen maar men blijft een mens! Maar als iedereen zich bewust zou zijn van zijn slechte gedachten en er tegen zou vechten, dan zou de wereld er een stuk beter uitzien!
There is no pleasure to me without communication: there is not so much as a sprightly thought comes into my mind that it does not grieve me to have produced alone, and that I have no one to tell it to. - Michel de Montaigne.
Hoop veel van je gedachtes te lezen in 2007. Een zwijgzaam mens is voor niemand een verrijking.
Carpe Diem
Natasza
Gedachten zijn vrij. Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt alles op te schrijven! Laat ik het maar zelfcensuur noemen ;-)
Marius,
Prachtig fresco gekozen en de 4 kardinale deugden. Bezonnenheid, matigheid, moed, rechtvaardigheid.
Bezint eer ge begint... voorwaar ook een goede spreuk.
Ik hou van mensen die het beste in een ander kunnen bovenhalen.
Zal nog veel deugd aan je blog beleven dit jaar !
Natuurlijk een heel nobele stelling, mooie woorden ook. Maar er is voor mij een groot verschil tussen slecht gedrag dat het daglicht niet kan verdragen en privacy. De dingen in die laatste categorie moet je zeker weten hebben, maar hoef je niet wereldkundig te maken. Een mens zonder zijn stukje leven dat alleen voor hemzelf is, mist iets.
Bezie ik zijn woorden op de andere manier, dus privacy buiten beschouwing gelaten, dan spreekt de goede man niets dan de waarheid: helemaal mee eens. :)
Lukt mij ook niet, enkel "publeccerbare" gedachten denken of dingen doen. Maar matigheid en bezonnenheid zijn een nobel streven en horen al véle jaren tot mijn goede voornemens.
Was vandaag weg, pas laat thuis en zie dan dat de reacties er wezenlijk bij horen, ertoe doen en dat is een groot genoegen. Er is een verschil tussen volledig een open boek zijn en openhartig zijn, er voor durven uitkomen wie je bent of blijkt te zijn. Het doet ook denken aan wat we de laatste jaren in de politiek zo vaak horen: "ik doe wat ik zeg". Dat klinkt als de ware belofte, maar betekent ook (wat men in die woorden niet zou willen of durven zeggen): "ik ben een integer mens". Het woord integriteit komt denk ik dichter bij de kern van De Montaignes citaat dan het begrip privacy. Dat blijkt ook uit het citaat dat Natasza noteert - en als het ene en het andere elkaar tegenspreken, dan doet het me denken aan wat Henry Miller ooit zei: "Alleen domme mensen spreken zichzelf niet tegen." (Het comment dat ik verwijderde, bevatte irritante typefouten, vandaar.)
Reacties op een blog zijn een soort waardering, als ze inhoudelijk met je blog te maken hebben dan. Als je publiceert middels een blog wil je toch dat het gelezen wordt, het is een soort exhibitionisme :-)
Overigens kun je een comment ook compleet verwijderen, zonder dat er staat 'has been removed by the author'. Dan moet je kiezen voor de optie 'voorgoed verwijderen'.
Op zich vind ik dat ook een goed streven. Ik wil altijd eerlijk kunnen zijn, en ik probeer de mensen niet te kwetsen met mijn daden.
Anderszijds worstel ik soms wel met wat ik wel en niet kan zeggen of tonen op mijn weblog. En ik vertel al veel denk ik, en soms wil ik nog meer zeggen.
Wat ik begreep, is dat je mag denken wat je wilt, maar dat je je daden vrij moet kunnen vertellen. Je mag van overspel dromen, fantaseren, maar eens je het doet, moet je er ook voor durven uitkomen.
Dat herken ik Nathan: de grens tussen weblog en dagboek kan dun zijn, maar wanneer je al te vrijmoedig wordt, kan het botsen met je innerlijke beschaving. Toch wil ik hier zijn wie ik ben, of moet ik zeggen 'wie ik denk te zijn?'
Een reactie posten