Pagina's

zaterdag, november 11, 2006


Een toestand van vrede. De Complete

De abdij ligt afgezonderd van de wereld, maar het is een af­zon­de­ring die de monniken niet opsluit. Het is een le­vens­school, een ge­meenschap, een thuis – een levenswijze die ik zeer bewonder. Hier leven de volgelingen van de heilige Be­­nedictus van Nursia.
Er heerst een zodanige stilte dat je de vo­gels hoort fluiten. Het is de stilte van nederigheid en toe­wij­ding. Het is er vrij van hardheid, van ongevoeligheid. Elke avond om half negen ga ik naar de dagsluiting, de Complete, die slechts op het punt van de korte schriftlezing en de meditatie van elkaar ver­schillen. De negen monniken gaan naar hun plaats en wel­dra klinkt het vredige gezang van psalmen. Geen luid gezang, maar zacht en met overgave, alsof een geschenk gegeven wordt. Dan volgt een enkel gebed. De lichten gaan een paar minuten uit zodat de meditatie nog niet door een vonkje kan worden afgeleid. Ondertussen is een van de monniken naar achteren gegaan en luidt de klokken: het Engel des Heren, de Engel die aan Maria geboodschapt heeft. Het licht blijft uit, op het altaar brandt een kaars. De monnik laat de klok driemaal slaan, bidt in stilte een Wees gegroet en herhaalt dit nog tweemaal. Tot slot klinken er welluidende, feestelijke, ontroerende klokslagen. Met volle slag.
De dag is gesloten.
Strijd en aanbidding, het een evengoed als het ander moet het voor hen zijn. Geen gemakkelijke liefde. Net als bij mij thuis waar het leven anderhalf jaar geleden kantelde naar een vorm die we niet gewend waren. Het is volstrekt irreëel te denken dat de te­gen­spoed ons niet deren kan of te verwachten dat het maar ver­doezeld moet worden. We willen het allemaal goed heb­ben, het geluk proeven, de wind in de zeilen, maar het is on­denkbaar altijd op de toppen van het ideale stand te kunnen houden. Het is juist de kunst te vol­harden als het een tijd te­genzit, als de keerzijde het geduld beproeft.
Net als bij iedereen thuis. Het leven is niet alleen een feest, het is ook strijd.
[Foto Joop van Reeken, St. Willibrords abdij, het Benedictijns kloosterleven – de Complete, dagsluiting.]

Geen opmerkingen: