
Wie ben ik? Misschien ben ik een te openhartige man, of juist niet zoals een man hoort te zijn? Stoer, altijd vol vertrouwen vooruit kijkend, niets aan de hand, op de keper beschouwt weinig van zichzelf (durven) tonend.
Een man van het hart, maar ook sterk van het hoofd, denkend en gravend. Een man van de emotie, de gehechtheid, de nuance. Een man van de verwondering. Intellectueel, sensitief, een schrijver, een dromer, een denker – een kunstenaar? - een man met passie voor rechtvaardigheid en mensenrechten, met een hekel aan verlorenheid en sociale overbodigheid, met liefde voor esthetiek, voor landschappen. Ben ik soms een dichter? Een trouwe en liefhebbende man, een man met sociale tekorten (soms ‘rijk aan taal, arm aan liefde’), een man met sympathieën en antipathieën, een stille en ernstige man, een waarnemer, een man met teleurstellingen, een man die een onvermogende vader is gebleken, een man die terugkijkt op ‘goede werken’, een lezende man, een religieuze man. Een empathische en geïnspireerde man.
Een man met een variatie aan verlangens. Een man met een pacifistische instelling, een afkeer van agressie, toch een man die heftig kan zijn in emotie, soms brandend van onmacht. Allergisch voor onrecht en vernedering, een man met een scherp verzet tegen bureaucratie en hypocrisie. Een man die zijn hoofd moet vasthouden; het is vastgezet met vier schroeven, ik ben mijn nek, pijnlijk getroffen, maar een mens die in dat beeld niet wil worden vastgezet.
Wie ben ik niet?
Een mislukte man. Een gelukkige man die denkt dat het leven een feest is. Een stoere, optimistische man. Een zakelijke man. Fysiek groot met forse handen. Een man met bizarre wensen. Een succesvolle man. Een man strak in het pak. Een uitbundige man.
2 opmerkingen:
Ik mag dan wel fysiek groot zijn, met grote handen, en soms erg uitbundig en enthousiast, en uiterlijk (professioneel) misschien succesvol. Maar ik herken me meer in wat jij allemaal eerst zei. Ik voel me vol tegenstellingen :-)
Dag Marius,
ik lees het als een testament.
U zal het nog meermaals aanpassen
tijdens de volgende jaren.
In elk beeld beschreven,
herken ik u. Ook mezelf.
Ach, vandaag waren we weer eens trouw.
Aan de sleur. We bedrogen ons verlangen.
En morgen,
springt het roofdier van de hunker
weer onverhoeds in onze nek.
En bloeden we dood.
Van vermetel verlangen.
Maar ik heb u altijd bewonderd,
en nog, om die pijnlijke wanhopige zelfanalyse.
Uvi
.
Een reactie posten