Pagina's

dinsdag, oktober 31, 2006


Temidden van vrienden. Dat versterkt. De echtheid, de directheid, het niets verhullende, de betrokkenheid, het gezamenlijke plezier, de herkenning, de zacht­moe­digheid, een wederzijds brede belangstelling en aandacht, voor mij zijn het allemaal facetten van waarachtige, persoonlijke en niet onuitputtelijke aanwezigheid. Vriendschap verlegt grenzen, maar kent ook in zichzelf grenzen.

Vriendschap II

Vriendschap is een ‘warm’ begrip omdat het verbondenheid uitdrukt met een of meer anderen. Het is ook een onzeker begrip, omdat men niet altijd, niet automatisch, weet waarop die vriendschap is gebaseerd en of die betrouwbaar zal blijken. Is er vriendschap omwille van ‘wie ik ben’ of zal blijken dat de vriendschap reikt tot in hoeverre ‘ik bruikbaar ben’? Ook is over vriendschap niet te zeggen of ze stand zal houden of gaat vervelen, of ze bestand zal zijn tegen slechte tijden, beproevingen, verleidingen. Wederkerige vriendschap is onderhoudend of inspirerend, maar kan ook teleurstellen, herinneren aan verraad, ontgoocheling. Zelfs een knagende vriendschap is niet uitgesloten: zijn we wel vrienden in de zin waarin we denken dat we dat zijn?
Sommige vriendschappen wisselen als de getijden eb en vloed. Er is ruzie of iets dat moeilijk benoembaar is waardoor er tijdelijk afstand is, en toch, zoals er na eb de zekerheid is van het wassende water, worden de banden weer aangetrokken. Vriendschappen kunnen daardoor ook iets ondoorgrondelijks hebben en waarvan wel wordt gezegd ‘ze kunnen niet met en niet zonder elkaar’.
Kortstondige vriendschappen kunnen even oprecht en van wederzijdse betekenis zijn als duurzame vriendschappen, maar we verkiezen veelal deze laatste. Een langdurige, gevestigde vriendschap geeft ons als het ware een waarborg er nooit alléén voor te staan, altijd bij iemand terecht te kunnen en te kunnen rekenen op gezelschap. Vriendschap betekent met elkaar verkeren, bij elkaar in de smaak vallen, lief en leed delen, samen plezier maken, elkaar helpen. De ene vriendschap is hechter of vluchtiger dan de andere en niet elke vriendschap is gebaseerd op hetzelfde vertrekpunt.

[De volledige/oorspronkelijke tekst: Marius Nuy & Frans Brinkman, "De oase in een mensenleven. Een vertoog over vriendschap", Tijdschrift voor Sociale Interventie (2004). De afbeelding hierboven is een bronswerk van Joop van Nugteren.]

1 opmerking:

Anoniem zei

Is er vriendschap omwille van ‘wie ik ben’ ...

Een langdurige, gevestigde vriendschap geeft ons als het ware een waarborg er nooit alléén voor te staan, altijd bij iemand terecht te kunnen en te kunnen rekenen op gezelschap.

...


Goedenmorgen Marius,

Misschien denkt u er ondertussen anders over.
Zelf ben ik nog een levende en kan meermaals van 'gedacht' veranderen.

U misschien, daar, misschien zelfs van 'geslacht'. Stel u voor: een man die eens vrouw zou kunnen voelen.

Maar nu over 'de amicitia'. De vriendschap.

Het is toch volkomen normaal dat iemand je vriend wordt om 'wie' je bent.
Het is pas bedroevend vast te stellen als iemand bij je komt louter om 'wat' je bent.

Een eigenaar, een doctor, een schrijver ...
een mens herleid tot:
bezit, status, roem of glorie ...

En verder, Marius,
vriendschap vraagt geen 'waarborg' en 'rekent' nooit..

Avoir et être, weet je wel.

Nog een mooie dag ginds.

Uvi