
“Dit is een zeldzaam moment. Weet je, al jarenlang zit ik in mijn eentje op een kamer de meest complexe fiscaal-juridische kwesties uit te pluizen. Dat is fascinerend, maar ook de meest saaie, droge, gortdroge kost die er bestaat, het is materie die bovendien met de dag verandert. Als rechter, eens in de zoveel tijd houd ik zitting, moet ik de best steekhoudende argumentatie zien te formuleren.”
“Je bent een geoefend kluizenaar.”
“Precies. Ik weet niet wat gevoelens zijn. Er is een grote sociale onhandigheid. Die kamer, die rationaliteit, beschermt me.”
“Ook tegen eenzaamheid? Wil je die kamer niet liever verlaten?” (De moed verzaakt soms een leven lang.)
“Het is er veilig nu.”
“Zeggen dat je ertegen gewapend bent, is ook een vermogen. Wat is veiligheid? Het goede doet je slecht.”
Een nomade in zijn hart. Wat is kracht, wat is zwakte, het irrationele? Emoties? Is er geen begeerte? Dwingt begeerte je niet tegen het verstandelijke in te gaan?
Is het wijs niet te doen wat je kan verlossen? Is leven sterven?
(Je mist meer in het leven dan je meemaakt.)
[Ervaring kasteel Slangenburg. Schilderij Vladimir Zunuzin, Loneliness.]
1 opmerking:
Allen even broos:
De kamer die beschermt je.
Ja, 1 december 2006
Ook tegen de eenzaamheid?
Gevoelens: een grote sociale onhandigheid, de kamer beschermt...
Je bent gewapend. Het helpt om dat te zeggen en zelfs het goede doet je...sl... De rationaliteit beschermt je.
Een gedachtenconstructie die volledig uitbeent en niet gelukkig maakt!
Hoe lang leef je al zo in deze kerker? Is er niet een muur die geslecht kan worden, in vertrouwen en zónder angst?
Mag deze 'verstrakking' ooit -nog vóórdat je De Grote Drempel passeert- omgesmolten worden tot zachte vloeibaarheid ?
Want, hier legt men de broosheid toch niet ter ruste, zo.....in al 'dit harde steengeruis' kan men toch niet, mág men toch niet sterven?
Geef je aan het leven Goede nomade, er is nog tijd, en wie weet misschien voldoende.
Een reactie posten